14 februari, valentijnsdag

Valentijnsdag. Wat betekent dat nou, welk gevoel hoort daar voor mij bij. Het voelt als een gewone, normale dag in het weekend. Frits-Pieter wordt wakker om half 6. Hij krijgt een fles maar wil daarna niet meer slapen. Het is nog donker buiten. Ik kijk aandachtig naar hem en neem hem bij me in bed. Zijn buik op de mijne en zijn hoofd op mijn borst. Hij ligt te mijmeren en geeft wat kreetjes van welbehagen.

Hij geniet van de warmte en van begin van de dag. Zijn knuffel onder zijn wang. Zijn nageltjes voelen waar mijn zij zit en kriebelen wat langs mijn huid. Hij blijft hummen en draait wat met zijn hoofd. Nog lang geen intentie om heel actief te doen. Is dit dan het valentijnsgevoel? Als dat zo is, voelt het erg goed. Knus, warm en de hele wereld slaapt nog behalve wij. Een kwartiertje later besluit hij dat het genoeg is geweest. Nu wil ik spelen, net als anders. Gewoon in mijn bedje. Anne-Jolein slaapt nog. Zou ze ook wakker worden? Ja, binnen een minuut is ze wakker en geeft de grootste glimlach ooit: valentijnsdag! Oh nee, gewoon honger, lekkere trek. Als ze genoeg is, bied ze mij ook een slok van haar fles aan. Oef, wat zoet en warm! Ook zij gaat terug naar haar bedje waar een mandje met speelgoed op haar wacht. Samen met haar broertje kletst ze wat over, waarschijnlijk, speelgoed en wat ze gedroomd hebben. Vrolijke geluiden klinken uit de kamer naast ons terwijl pappa weer in slaap is gevallen.

7 uur. Buiten hebben de vogels ook genoeg gehad van hun nachtrust. Ze beginnen de dag in te luiden door een fluitorkest te starten. Kan merken dat de lente eraan komt. Fijn, de dagen worden weer wat langer. Valentijnsdag? We gaan vandaag onze ringen bekijken, die zijn zo'n beetje klaar. Dat is wel heel romantisch, toch? Verder is het een dag als anders, warm, gezellig en liefdevol.