4 november

goede en slechte tijden uit Amerongen deel 22.

Goede nieuws: Anne-Jolein weegt 7200 gram (wauw!) en is 67 cm lang (nog steeds een dwergje). Officieel is ze dus 7x haar geboortegewicht en 2 x zo lang. Tada! tov van vorige keer is ze 700 gram gegroeid (mamma's benen?) en 2,5 cm gegroeid. (tja, bij ons tellen halve centimeters nog)

Het slechte nieuws is dat ik dat uberhaupt weet! We hebben vanacht een krijsende Anne-Jolein gehad. Wij zoeken naar wat ze nou heeft, en haar tanden komen door dus ik dacht eigenlijk dat het daaraan lag, wij temperaturen en wat bleek: 35 graden terwijl ze die dagen daarvoor rond de 37,8 zat (makkelijk weg te werken met een paracetamol en ze was ook weer gezellig) maar nu wisten we even niet wat we moesten doe. Wij haar warm aangekleed (romper lange mouwen, pyjama, slaapzak, slaapzak eroverheen) en het is een koukleum dus wij haar in bed bij ons gelegd. Om 23.00 nog een keer meten, 35,3. Nog niet echt geruststellend.
Arts gebeld, paracetamol gegeven en vanochtend gemeten, 35,8. Nog niet denderend. Maar ze is wel de hele tijd vrolijk. Wat oh wat zou het toch zijn.

Bart gebeld naar de KA, ik daarheen, Frits-Pieter op het kinderdagverblijf achtergelaten en met Anne-Jolein naar het ziekenhuis in Nieuwegein. Daar heb ik het hele schouwspel gezien: co-assistent, arts-assistent, en de arts. De co-assistent kon niet raden wat het was, de arts-assistent al wel maar wilde toch de arts laten kijken. En nu zijn jullie natuurlijk nieuwsgierig naar het resultaat. Wij hebben dus kindjes met echte BPD. Ze hebben er weer last van en zijn er (nog) niet overheen gegroeid. We gaan weer aan de pufjes en ze is daar verneveld (dat hielp niet). Madame vond alles best (zei toch dat ze in een goede bui was!) en ik had geen fruithap bij me maar ben erachter gekomen dat ze ook gewoon een banaan zo opeet.

Weer wat geleerd. Om 12.00 konden we naar huis. Nu is ze bij het kinderdagverblijf en ik thuis aan het werk. Nou ja, werk, ik vind het nog steeds slopen d, zo'n spontaan ziekenhuis bezoek.

Meteen ander medicijn meegekregen, iets van Arodinges. Dat is soort van ventolin. Heb ook gelijk voor Frits-Pieter meegenomen want dat kind piept harder dan zijn zus (wij waren er geloof ik helemaal aan gewend geraakt, dus viel het niet eens meer op) En ik heb even nagevraagd of ze nog voor RS in aanmerking komen. Ik kreeg geen definitieve nee, moet het met mijn eigen kinderarts overleggen maar grote kans dat ik daar echt mijn best voor ga doen. En we gaan ook denk ik maar een griepprikje halen met deze twee wereldwondertjes. Wel leuk dat ze gegroeid is.... Ik ook weer gelukkig.