23 april Anne-Jolein geopereerd

Zondag had Anne-Jolein weer last van haar navelbreuk. We kregen hem niet terug geduwd en zijn naar het ziekenhuis geweest. Daar was de navelbreuk nog steeds gevuld met darmpjes, en niet net als vorige keer weer teruggesprongen. De dienstdoende arts heeft hem met moeite terug weten te krijgen (erg pijnlijk voor ons meisje) en aangegeven dat hij voor maandag een afspraak zou maken met het WKZ. Zover is het niet gekomen. Zondagavond wilde we haar in bad doen en had ze weer een niet terugduwbare navel. We hebben gebeld met het Antonius en die gaven aan dat ze opgenomen moest worden. We zijn gelijk naar het WKZ gegaan en maandag zou ze geopereerd worden maar het programma was zo druk dat ze andere spoedgevallen voor moesten laten gaan. Geen probleem, wat haar buikje was normaal dus hadden we weer een vrolijk meisje. Dinsdag om 09.20 zou het gebeuren. Dr. Kramer kwam maandag naar me toe en zei dat hij het vervelend vond dat we moesten wachten maar dat hij liever had dat hij de tijd ervoor kon nemen.
De ziekenhuisweken waren niet zo zwaar als de dinsdagochtend. Anne-Jolein sliep heerlijk en ik mocht haar uitkleden en in een doek wikkelen. Ze sliep gewoon verder en ik heb haar naar de OK gedragen. Daar moest ik een jas aan en een mutsje op. Na een aantal minuten kwam dr Kramer naar me toe en zei dat het altijd lastig is om je kindje zo weg te moeten brengen. Eenmaal bij de annesthesie moest ik ons meisje neerleggen op een warmtebedje en kreeg ze een kapje op. Ze sliep gelukkig door en raakte in een diepe slaap. Ik moest terug naar de afdeling en daar heb ik even wat gegeten. Na een 3 kwartier kwam de dokter binnen en zei dat het goed was gegaan maar dat we ook niet langer hadden moeten wachten. Gelukkig maar. Een half uur later mocht ik naar Anne-Jolein toe en toen ik aankwam was ze heel erg boos. Tijdelijk, want ze was zo getroost. Het personeel op de uitslaapkamer herkende me nog van de bevalling. Ook vreemd hoor!
Na een minuut of 20 mochten we weer naar de afdeling. Ze heeft daar veel geslapen maar had toch ook wel veel pijn. Tegen de avond was dat flink gezakt.

Pappa, oma en Frits-Pieter zijn nog op bezoek geweest. Het was fijn om ze weer te zien, helemaal Frits-Pieter. Die had het wel naar zijn zin in het ziekenhuis en viel in slaap in zijn zus haar bedje. Oma heeft op hem gepast toen we in het ziekenhuis waren omdat pappa gewoon moest werken en heel vaak bij ons wilde zijn.

De laatste nacht is goed gegaan. Ze kwam wel weer wat eerder omdat ze geen pap gehad had.

Nu is ze thuis en heeft niet veel last van haar operatie. Ze is vooral vrolijker dan voorheen. Drinken is nog wel een zooitje, door het ziekenhuis ligt het voedingsschema een beetje door de war maar die krijgen we de komende dagen wel weer goed.